Żołądek wątroba i trzustka

Omówimy dzisiaj trzy organy wewnętrzne – żołądek, wątrobę i trzustkę, elementy układu pokarmowego, które są ze sobą ściśle powiązane.

Żołądek jest chyba najbardziej rozpoznawalnym organem układu pokarmowego. Oczywiście charakterystyczną cechą żołądka jest zmienność jego kształtu i położenia, które możemy określić jedynie z grubsza. Kiedy stoimy, żołądek ma kształt haka z ramieniem zstępującym i wstępującym. Wyróżnić możemy cztery podstawowe funkcje żołądka: rozdrabnianie pokarmu, wyjaławianie pokarmu, trawienie białek i trawienie cukrów. Rozdrabnianie pokarmów odbywa się zarówno poprzez procesy chemiczne jak i mechaniczne za pomocą ruchów mięśni. Znacznie istotniejsze jest jednak to co w żołądku jest wytwarzane i właśnie to decyduje o jego wyjątkowości. Treść żołądkowa to mieszanina dostarczonego do niego pokarmu z enzymami trawiennymi i kwasem solnym, który jest silnie żrący i ma za zadanie z jednej strony wyjałowienie pokarmu przez zniszczenie wszystkich nieprzystosowanych drobnoustrojów czy pasożytów a z drugiej, aktywowanie działających tylko w bardzo silnie kwasowym środowisku. Kwas solny hamuje trawienie cukrów, które odbywa się od pierwszego kontaktu pokarmu ze śliną gdyż kwasowe pH wyłącza odpowiedzialne za to enzymy. Z punktu widzenia anatomii ten narząd można podzielić na główne części: dno (najbliżej przełyku), trzon i część odźwiernikową. Miejsce przejścia przełyku w żołądek nazywamy wpustem, natomiast analogiczny otwór łączący jamę żołądka z dwunastnicą nosi nazwę odźwiernika. Silna kwasowość treści żołądkowej powoduje, że wydostanie się jej poza żołądek poprzez perforację jego ściany jest sytuacją bezpośrednio zagrażającą życiu. Nawet kontakt kwasu solnego ze ścianami samego żołądka jest bardzo szkodliwy. Dlatego wytworzyła się w nim potężna warstwa ochronna: śluzowo-alkaliczna błona stanowiąca barierę nieprzekraczalną dla kwasu solnego. pH w żołądku wynosi około 1,5 lecz przy komórkach nabłonka żołądka, zaraz za błoną śluzową, jest to już neutralne dla organizmu 7. Jak nie trudno zgadnąć, wszelkie problemy z tworzeniem się błony śluzowej prowadzące do niewłaściwej ochrony ścian żołądka mogą prowadzić do bardzo poważnych problemów. Dwie ściany żołądka – przednia i tylna, przechodzą jedna w drugą wzdłuż bocznych brzegów zwanych krzywiznami: większej – wypukłej i skierowanej w lewo oraz mniejszej – wklęsłej i skierowanej w prawo i do tyłu. Podobnie jak inne części przewodu pokarmowego, jego ściana składa się z trzech warstw: błony śluzowej (najbardziej wewnętrznej), mięśniówki i błony surowiczej (najbardziej na zewnątrz). Sąsiadami żołądka jest wiele ważnych narządów jamy brzusznej. Od przodu jest to wątroba, natomiast z tyłu: śledziona, lewa nerka i nadnercze, trzustka oraz okrężnica poprzeczna. Procesy chorobowe dotyczące tych narządów mogą oddziaływać na żołądek, chociaż częściej zdarza się sytuacja odwrotna, kiedy na przykład wrzód żołądka drąży do trzustki. Żołądek (łac. gaster) jest narządem układu pokarmowego położonym w lewym podżebrzu i w środkowym nadbrzuszu. Składa się on z części wpustowej, dna, trzonu i części odźwiernikowej. W żołądku zachodzi trawienie białek wchodzących w skład spożywanego pokarmu. Wydzielany przez żołądek sok żołądkowy zawiera enzymy trawienne: podpuszczkę i pepsynę, które są aktywowane przez kwas solny (także wydzielany przez żołądek). Główną funkcją żołądka jest trawienie i transport pożywienia (funkcja mechaniczna i chemiczna). Po przyjęciu pokarmu czynność skurczowa żołądka umożliwia mieszanie, rozdrabnianie i w końcu przesuwanie małych porcji treści pokarmowej do jelita cienkiego. Pokarm zostaje rozbity na miazgę pokarmową i przesycony sokiem żołądkowym. Głównymi składnikami tego soku są wspomniane już kwas solny i pepsyna. Taka “zabójcza” (na szczęście tylko dla bakterii) mieszanka skutecznie przygotowuje pokarm przed dalszą obróbką w dwunastnicy, jelicie czczym i krętym. Dwunastnica jest narządem leżącym pozaotrzewnowo, w którym zachodzi kolejny etap trawienia i absorpcji składników pokarmowych. Zawartość dwunastnicy ma odczyn zasadowy. U człowieka jest narządem wychodzącym z żołądka, stanowi pierwszy odcinek jelita cienkiego. Do dwunastnicy uchodzi przewód żółciowy wspólny i przewód trzustkowy w miejscu zwanym brodawką Vatera. Dzięki skurczom silnych mięśni ścian żołądka pokarm jest dokładnie mieszany z sokami trawiennymi. Komórki dna żołądka wytwarzają kwas solny, który zakwasza środowisko, dezynfekuje pokarm i denaturuje białka trawione później przez pepsynę, produkowaną przez inne komórki w dnie żołądka. U ptaków występuje tzw. żołądek mięśniowy, w którym roślinny pokarm jest rozdrabniany za pomocą wcześniej połkniętych kamieni. Najbardziej rozbudowane żołądki występują u przeżuwaczy. Są czterokomorowe, zawierają: żwacz, czepiec, księgi i trawieniec. Wstępnie roztarty pokarm trafia z jamy gębowej do żwacza, ulega trawieniu dzięki enzymom produkowanym przez liczne bakterie i pierwotniaki. Następnie wraca do jamy gębowej i jest jeszcze raz rozcierany, po czym przechodzi do czepca. Tam zostaje dokładnie roztarty i wędruje do ksiąg, gdzie jest zagęszczony. Wraz z licznymi mikroorganizmami trafia do trawieńca i tam jest trawiony przy udziale enzymów produkowanych przez komórki ścian żołądka. Patrząc na żołądek po otworzeniu jamy brzusznej człowieka zobaczylibyśmy po prostu całkiem spory worek mięśni. Jego długość to zazwyczaj 25-30 centymetrów a szerokość waha się pomiędzy 12 i 14 centymetrami. Pojemność zależy od tego czy znajduje się w nim jakieś jedzenie. Jeśli tak to naturalnie rozciąga się. Możemy to odczuć po większym posiłku. Niemniej jego przeciętna pojemność określana jest na 1-3 litrów. Ma dość nietypowy jak na struktury naszego ciała hakowaty kształt lecz nie jest to jeszcze nic nadzwyczajnego.
Zajrzyj także:
żołądek
leki na żołądek
wątroba
trzustka

Jak wiadomo wątroba to wielofunkcyjny gruczoł obecny u wszystkich kręgowców, a także u niektórych innych zwierząt. Stanowi część układu pokarmowego położony wewnątrzotrzewnowo. U większości zwierząt dzieli się na dwa płaty. U człowieka jej masa wynosi ok. 1500–1700 g u dorosłego mężczyzny, a u kobiety 1300–1500 g. Masa przyżyciowa jest o 500–800 g wyższa, ze względu na zawartą w niej krew. Wątroba jest jednym z narządów, bez których nie można żyć. Dlatego istotne jest, aby dbać o nią i nie dopuścić do uszkodzeń, a w razie wystąpienia takowych należy wiedzieć jak się zachować. Wątroba jest nieunerwiona, dlatego mimo uszkodzeń i zmian chorobowych nie boli. Niezwykle istotne jest, aby rozpoznać inne objawy sugerujące uszkodzenie wątroby – choroby wątroby mogą rozwijać się przez wiele lat nie dając o sobie znaku istnienia. Choroby wątroby – do przyczyn uszkodzenia wątroby zaliczamy przede wszystkim problemy z drogami żółciowymi, które mogą być zarówno wrodzone, jak i nabyte, a także część chorób, które w przebiegu występują z zaburzoną przemianą materii i produkcją substancji, które mogą wpłynąć na uszkodzenie wątroby. Inną przyczyną wywołującą zmiany chorobowe wątroby mogą być problemy z miąższem wątroby, takie jak na przykład zapalenia wirusowe o charakterze przewlekłym i ostrym. Wątroba ulega uszkodzeniu także w przypadku wystąpienia marskości wątroby czy też ostrej martwicy wywołanej zatruciami bądź zakażeniami. Najbardziej niebezpieczne dla tego organu oraz dróg żółciowych są nowotwory, które oczywiście w zależności od stadium, mogą nieodwracalnie uszkodzić wątrobę oraz jej zdolności regeneracji. Jednakże ten podział nie odpowiada rzeczywistej anatomii wątroby, która posiada budowę segmentarną. Gruczoł ten składa się z 2 płatów i 8 segmentów. Granicą między płatami nie jest jednak więzadło sierpowate, ale linia przebiegająca od pęcherzyka żółciowego do żyły głównej dolnej (linia Cantliego). Rzeczywista granica między lewym i prawym płatem przebiega na prawo od więzadła sierpowatego. Każdy płat składa się z czterech segmentów. Podstawą segmentarnego podziału wątroby jest przebieg rozgałęzień żyły wrotnej, którym towarzyszą gałęzie tętnicy wątrobowej i przewodów żółciowych. Segmentem jest część miąższu wątroby zawierająca określoną gałąź żyły wrotnej, tętnicy wątrobowej i przewodu żółciowego. Segmenty i płaty wątroby oddzielone są od siebie przegrodami łącznotkankowymi. Segmentarne i płatowe układy naczyń i przewodów żółciowych nie wykazują na ogół wzajemnych połączeń. Wyjątek stanowią gałęzie żył wątrobowych. Podstawową jednostką anatomiczną wątroby jest zrazik, a czynnościową gronko. Zacznijmy więc od chorób jakie mogą dotknąć twoją wątrobę. Wątroba to organ, który na szczęście szybko się regeneruje, niemniej bywają choroby, które prowadzą do jej nieodwracalnych uszkodzeń mających wpływ na funkcjonowanie całego organizmu. Warto, więc dbać o wątrobę, aby uniknąć późniejszych, przykrych konsekwencji. Zdarzają się przypadki, że po przebyciu jednej z chorób, które dotykają wątrobę, człowiek może zupełnie normalnie funkcjonować, nawet, jeśli w przebiegu choroby utracił połowę jej naturalnej wielkości. Jest to dowód na to, że zdolności jej regeneracji są naprawdę niezwykłe.

Trzustka to narząd gruczołowy położony w nadbrzuszu, poprzecznie, za żołądkiem. Składa się z głowy, trzonu i ogona, ma strukturę płatowo-zrazikową. Waży od 60 do 125 gramów, jednak przeważająca część jej masy nie jest gruczołem dokrewnym; nie produkuje hormonów, lecz soki trawienne, które są odprowadzane do przewodu pokarmowego, ściślej mówiąc – do dwunastnicy. Dziennie narząd ten wytwarza 1200-1500 ml soku trzustkowego, zawierającego enzymy trawiące cukry, białka i tłuszcz. Ta czynność trzustki to jej funkcja egzokrynna, czyli wydzielanie zewnętrzne. W miąższu trzustki biegną dwa większe przewody wyprowadzające sok trzustkowy. Jest to przewód trzustkowy i przewód trzustkowy dodatkowy utworzone z połączenia mniejszych przewodzików. Większy przewód trzustkowy (przewód Wirsunga) biegnie przez cały miąższ rozpoczynając się w ogonie trzustki. Docierając do głowy przebija jej miąższ i ulega połączeniu z przewodem żółciowym wspólnym uchodzącym na brodawce większej dwunastnicy. Mniejszy i krótszy przewód trzustkowy dodatkowy odchodzi w głowie trzustki od głównego przewodu trzustkowego, który po opuszczeniu głowy trzustki uchodzi na brodawce mniejszej dwunastnicy. Jednak jego przebieg bywa zmienny. Nadużywanie alkoholu, zbyt tłuste i nadmiernie obfite posiłki, kamienie żółciowe, niedrożność przewodu żółciowego, zakażenia wirusowe oraz duże uszkodzenia jamy brzusznej. Mogą być też przyczyny metaboliczne, związane ze stosowaniem niektórych leków, z bulimią i jadłowstrętem psychicznym. Czasami schorzeniem jest ostre zapalenie trzustki Charakterystycznymi objawami ostrego zapalenia trzustki są bardzo silne, często promieniujące bóle brzucha i wysoka temperatura. Może również pojawiać się wzdęcie, któremu towarzyszy zatrzymanie stolca. Dalsza część objawów może przypominać np. grypę, z charakterystycznymi dla niej bólami mięśni i dreszczami. Leczenie ostrego zapalenia trzustki. Nadużycie alkoholu i kamica żółciowa. Przewód trzustkowy uchodzi do dwunastnicy wspólnie z przewodem żółciowym. Zatkanie ujścia przez kamień powoduje zarzucanie żółci do trzustki, która zaczyna sama trawić się od środka. Rzadziej przyczyną OZT mogą być: nowotwory trzustki i dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zabiegi chirurgiczne oraz endoskopie. OZT sprzyjają: cukrzyca, zaburzenia stężenia tłuszczów we krwi oraz zakażenia wirusowe, bakteryjne i pasożytnicze. Musi być wielokierunkowe, obejmować monitorowanie czynności serca oraz nerek, poza tym ważne jest kontrolowanie prawidłowych parametrów biochemicznych krwi, np. wzrost poziomu cukru, spadek p. wapnia, w skrajnych przypadkach (anemia) krew się przetacza. Należy pamiętać, iż choroba ta wiąże się z bardzo silnie odczuwanym bólem, więc niezbędnym jest podanie środków przeciwbólowych (z wykluczeniem morfiny). Następnym krokiem w opiece nad chorym w szpitalu jest wdrażanie antybiotykoterapii, która ma na celu uniknięcie zakażenia. Niesamowicie ważne jest również odżywianie podczas choroby, która powoduje szybkie zużywanie zapasów tzw. stan hiperkatabolizmu, który prowadzi do gwałtownego ubytku masy ciała, zużycia zapasów tłuszczu i białka. U chorych na ciężkie OZT stosuje się całkowite żywienie pozajelitowe lub całkowite żywienie dojelitowe. Wśród możliwych przyczyn zapalenia trzustki najczęściej, bo aż w 80 proc. przypadków, wymienia się kamicę żółciową oraz długotrwałe spożywanie alkoholu. Ale chorobę mogą też wywołać niektóre leki. Zdarza się, że występuje również przy nowotworach trzustki i dróg żółciowych, a także z niektórymi chorobami metabolicznymi, zakażeniami wirusowymi i bakteryjnymi. W większości przypadków, podobnie jak na ostre – alkoholizm. Inne to kamica i stan zapalny dróg żółciowych, nadczynność przytarczyc, zaburzenia gospodarki tłuszczowej przebiegające z wysokim poziomem cholesterolu i triglicerydów, dziedziczna choroba, zwana mukowiscydozą, niedobór białka w pożywieniu oraz zwężenie przewodu trzustkowego. Przewlekły proces zapalny może być następstwem wcześniej przebytego ostrego zapalenia trzustki. Leczenie prowadzone jest w warunkach szpitalnych: pacjenta pozostającego na ścisłej diecie chroni się przed bólem, hamuje wydzielanie soku żołądkowego i trzustkowego, zapobiegawczo podaje antybiotyki. W ciężkich przypadkach stosuje się leczenie operacyjne polegające głównie na usunięciu martwej części trzustki. Zapobieganie chorobie to przede wszystkim wczesne leczenie kamicy żółciowej i nienadużywanie alkoholu. Trzustka (łac. pancreas) jest gruczołem zarówno wewnątrz- jak i zewnątrzwydzielniczym położonym w przestrzeni zaotrzewnowej jamy brzusznej. Jej długość nie przekracza 20 cm, a wysokość 5 cm. Ma podłużny kształt, nieco haczykowato zakrzywiony. Trzustka znajduje się w górnej części jamy brzusznej, do przodu od kręgosłupa na wysokości L1-2. Jej ułożenie jest poprzeczne do osi ciała, większą częścią (trzon i ogon) leży po stronie lewej. W budowie zewnętrznej można wyróżnić podział na głowę, trzon i ogon.

ESSETREEN COMPLEX na wątrobę

O zdrowie wątroby należy dbać ustawicznie. ESSETREEN COMPLEX zawiera oczyszczoną lecytynę sojową, zawierającą 3-sn-fosfatydylocholinę (PC), będącą nośnikiem ważnych dla zdrowia substancji aktywnych, takich jak cholina i wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Fosfatydylocholina jako źródło choliny oraz diwodorocytrynian choliny biorą udział w metabolizmie lipoprotein oraz w tworzeniu niezbędnych składników wszystkich błon komórkowych, w szczególności wątroby. Olej krokoszowy jest bogatym źródłem wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, w tym kwasu linolowego – omega-6.

ESSETREEN COMPLEX

ESSETREEN COMPLEX  możesz znaleźć w aptece. Wątroba Wątroba otrzymuje z ciała mnóstwo krwi różnego typu. W naszym organizmie krew krąży po to, żeby dotleniać inne tkanki, zabierać toksyny, a dostarczać związków odżywczych. W krwi znajdują się także komórki martwe – zabite wirusy, bakterie, grzyby. Ta krew („brudna” i „czysta”) trafia do wątroby i tam musi zostać odpowiednio zagospodarowana. Wątroba otrzymuje krew w ilości 1 litra na minutę. Od jej wydolności zależy, czy wszystkie procesy przeprowadzi prawidłowo. Trzy aktywne składniki zawarte w produkcie ESSETREEN COMPLEX, powodują wielokierunkowość i synergię działania ponieważ:

* fosfolipidy są niezbędne w procesie rozwoju i regeneracji komórek wątrobowych. Dostarczane do organizmu, wbudowują się w błony komórek wątrobowych, przywracając ich prawidłowe funkcjonowanie oraz tworzą barierę ochronną przed czynnikami hepatotoksycznymi. Wpływają na zmniejszenie i przyspieszenie eliminacji związków tłuszczowych z wątroby. Odpowiadają za prawidłowy transport lipoprotein. Zapobiegają odkładaniu się cholesterolu w ściankach tętnic, oraz na ściankach pęcherzyka żółciowego
* diwodorocytrynian choliny bierze udział w metabolizmie lipoprotein oraz w tworzeniu niezbędnych składników wszystkich błon komórkowych, w szczególności wątroby. Usprawnia pracę wątroby, zmniejsza jej stłuszczenie oraz przyspiesza regenerację komórek (hepatocytów), uszkodzonych substancjami chemicznymi. Wpływa na odpowiednią lepkość krwi, obniża poziom cholesterolu we krwi
* olej krokoszowy jest bogatym źródłem witamin A, F i E oraz kwasu linolowego – omega 6. Wielonienasycone kwasy tłuszczowe występujące w oleju krokoszowym wpływają korzystnie na gospodarkę lipidową organizmu. Regulują stężenie cholesterolu i trójglicerydów we krwi, wykazując korzystne działanie przeciwmiażdżycowe. Poprawiają elastyczność naczyń, przepływ krwi w naczyniach, sprzyjają normalizacji ciśnienia krwi oraz jej krzepliwości. Poprzez wymienione wcześniej działania wpływa na lepsze ukrwienie i odżywienie narządów wewnętrznych, w szczególności wątroby.  Wątroba jest narządem nieunerwionym, co oznacza, że nie można odczuć bólu.  Na ból jest jednak wrażliwa torebka, w której wątroba jest osadzona. Torebka zbudowana z tkanki łącznej ma za zadanie utrzymać narząd w prawidłowej pozycji oraz zabezpieczyć go przed uszkodzeniami.

Działanie:

* wspomaga prawidłową pracę wątroby
* poprawia przemianę materii
* chroni przed szkodliwym działaniem toksyn
* pomaga w stabilizacji poziomu cholesterolu i trójglicerydów

Szczególnie zalecany jest dla osób, których wątroba narażona jest codziennie lub okresowo na szkodliwe działanie niewłaściwej diety, spożywanie alkoholu lub zażywanie leków

Preparat jest suplementem diety, nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.

Substancje aktywne:
fosfolipidy z nasion sojowych, zawierające 3-sn-fosfatydylocholinę (EPIKURON), olej krokoszowy, cholina.

Ilość substancji aktywnej w przeliczeniu na 2 kapsułki:

* fosfolipidy z nasion sojowych, zawierające 3-sn-fosfatydylocholinę – 660 mg
* diwodorocytrynian choliny – 180 mg
* olej krokoszowy – 240 mg

Sposób użycia i dawkowanie:
Stosuje się u dorosłych i dzieci powyżej 7 roku życia.1-2 kapsułki dziennie, w czasie posiłku, popijając odpowiednią ilością płynu. Kapsułkę należy połknąć w całości, nie rozgryzać. Nie należy przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia.

Przechowywanie:
Przechowywać w suchym miejscu w temperaturze pokojowej (15°C-25°C), w sposób niedostępny dla małych dzieci.
Uwaga:
Przed użyciem zapoznaj się z ulotką, która zawiera wskazania, przeciwwskazania, dane dotyczące działań niepożądanych i dawkowanie oraz informacje dotyczące stosowania produktu leczniczego, bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każdy lek niewłaściwie stosowany zagraża Twojemu życiu lub zdrowiu.

Definicja zdrowia tak na poważnie

Jak wiadomo zdrowie to proces dynamiczny, nie tylko brak choroby czy niedomagania, lecz także dobre samopoczucie oraz taki stopień przystosowania się biologicznego i społecznego do środowiska, jaki jest osiągalny dla danej jednostki w najkorzystniejszych warunkach. W konstytucji z 1948 roku Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) określiła zdrowie jako „stan pełnego, dobrego samopoczucia fizycznego, psychicznego i społecznego, a nie tylko jako brak choroby lub zniedołężnienia”.

W ostatnich latach definicja ta została uzupełniona o sprawność do „prowadzenia produktywnego życia społecznego i ekonomicznego” a także wymiar duchowy. Hipokrates wygłaszał myśli i wprowadzał w życie zasady swoich nauk, według których dobre samopoczucie, czyli zdrowie oraz złe samopoczucie czyli choroba, zależą od równowagi pomiędzy tym co nas otacza, co na nas oddziałuje jak wiatr, temperatura, woda, gleba, a indywidualnym sposobem życia, czyli odżywianiem, zwyczajami seksualnymi, pracą i odpoczynkiem. Innymi słowy, równowaga zewnętrzna pomiędzy człowiekiem i jego otoczeniem, ma wpływ na jego równowagę wewnętrzną jaka ma zachodzić pomiędzy krwią, flegmą, żółcią czarną i żółcią żółtą. (Hipokrates). Ci sami autorzy przytaczają też definicję pana M. Kacprzaka z 1960 roku, która brzmi: „Zdrowiem nazywamy nie tylko brak choroby czy nie domagań, ale i dobre samopoczucie oraz taki stopień przystosowania się biologicznego i społecznego, jaki jest osiągalny dla danej jednostki w najkorzystniejszych warunkach”. W kulturze Majów człowiek zdrowy to ten który żyje w harmonii ze sobą i z całym swoim otoczeniem i 8 elementów jego życia są w harmonii. Taką samą filozofię stosowali również Chińczycy. Oto te 8 elementów:
• dobrobyt
• rodzina
• duchowość
• praca
• przyjaciele
• kreatywność
• relacje z innymi
• sukces
Poczytaj więcej na innych blogach:
zdrowie Polaka
apteka
leczenie
leki
zdrowie

Każdy który nie czuje się komfortowo z każdym z tych elementów, był uważany za człowieka który powinien pracować nad sobą aż do momentu osiągnięcia danej harmonii. Wzrost ryzyka zachorowań jest nierozerwalnie związany z rozwojem cywilizacyjnym, dynamicznym tempem życia, przewlekłym stresem i długotrwałym brakiem wypoczynku. Taki tryb życia skutkuje pojawianiem się nerwic i innych zaburzeń lękowych, depresji oraz psychoz. Obecnie WHO szacuje, że zaburzenia psychiczne dotyczą już co piątej osoby na świecie. Z kolei na schizofrenię, jedną z najpoważniejszych i jednocześnie najczęściej występujących chorób psychicznych, cierpi 50 mln ludzi na świecie, w tym 400 tys. w Polsce. Dzisiaj pacjenci są w trudnej sytuacji, choćby z tego względu, że istnieją duże dysproporcje w jakości i dostępności opieki psychiatrycznej pomiędzy aglomeracjami i małymi miejscowościami. Wykazano, że blisko 40% pacjentów szpitali psychiatrycznych przyjęcie do szpitala traktuje jako głęboką traumę. Pacjenci mają problem z dostępem do specjalistycznej opieki medycznej, opieki środowiskowej, a także do skutecznych i nowoczesnych terapii. Lekarze zaś, ograniczani przepisami, nie mogą leczyć chorych według najnowszych światowych standardów. Problemy pogłębiają, wynikające z niewystarczającego finansowania polskiej psychiatrii, różne interpretacje przepisów dotyczących rozliczania preskrypcji leków refundowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia, prowadzące do nakładania wysokich kar finansowych na lekarzy. Schizofrenia to choroba psychiczna, która w naszym społeczeństwie wywołuje lęk, ale o jej objawach nie wiemy zbyt wiele. Dotyczy ona 1% społeczeństwa, rozpoczyna się najczęściej dość gwałtownie, ale czasem też powoli, podstępnie. Charakterystyczny dla schizofrenii jest fakt, że zapadają na nią ludzie młodzi, mężczyźni w wieku 15–24 lat, kobiety do 25.–34. roku życia, a w obrazie chorobowym dominują urojenia i cechy dezorganizacji. Objawy schizofrenii można podzielić na kilka grup: objawy pozytywne (wytwórcze) – to zaburzenia spostrzegania (omamy) i zaburzenia myślenia (w tym urojenia);/n objawy negatywne – ograniczenie zakresu i różnorodności czynności psychicznych (stąd izolacja, apatia, brak inicjatywy itd.). objawy dezorganizacji – to niespójność i niedostosowanie czynności psychicznych; objawy afektywne – najczęściej depresyjne. Zdrowie w pojęciu ogólnym i powszechnym to stan przeciwny chorobie. Według Hipokratesa zarówno zdrowie (dobre samopoczucie), jak i choroba (złe samopoczucie) zależą od równowagi między tym, co nas otacza (równowaga między człowiekiem a środowiskiem). Zdrowie to także potencjał zdolności adaptacyjnych danego organizmu do wymogów otoczenia, do pełnienia ról społecznych, przystosowania się do zmian występujących w środowisku i umiejętność radzenia sobie z tymi zmianami. Ponadto jest ono środkiem umożliwiającym lepszą jakość życia i zasobem gwarantującym rozwój społeczeństwa.

W medycynie zamiast słowa „zdrowie” używa się terminu „homeostaza”. Jest to zdolność organizmu do efektywnej obrony przed stresorami w celu przywrócenia i utrzymania wewnętrznej równowagi. W medycynie niekonwencjonalnej zdrowie określa się jako ogólny stan dobrego samopoczucia. Jest to proces dynamiczny, system wzajemnych uwarunkowań w relacji organizm-środowisko. Jest to potencjał zdolności przystosowania się organizmu do wymogów środowiska, wyposażający organizm w dyspozycję do utrzymania równowagi pomiędzy nim a wymogami środowiska. Jeżeli możliwości przystosowawcze organizmu przekraczają granice wymogów środowiska, to można mówić o zdrowiu optymalnym. Jeżeli pokrywają się z wymogami środowiska to mówimy o zdrowiu minimalnym. Zgodnie z tradycyjnym podejściem edukacja zdrowotna sprowadza się do świadomego stwarzania sposobności do uczenia się, sposobności tak zaplanowanych, by ułatwiały dokonanie się, wcześniej określonej, zmiany zachowania. Tak rozumiana edukacja zdrowotna dąży do poprawy i ochrony zdrowia poprzez stymulowane procesem uczenia, dobrowolne zmiany w zachowaniu jednostek. Edukacja przebiega tu dwutorowo: w drodze bezpośredniej edukacji jednostek oraz poprzez użycie w celach edukacyjnych środków masowego przekazu. Działania skierowane na edukację i rozwój jednostek obejmują podnoszenie poziomu wiedzy o zdrowiu, poradnictwo z zakresu zagrożeń zdrowia, budowanie wysokiej samooceny oraz samodzielności. Proces edukacji przebiega w ramach relacji nauczyciel — uczeń, lekarz — pacjent. Edukacja poprzez środki masowego przekazu ma charakter bezosobowy i obejmuje podnoszenie poziomu świadomości społecznej, kreowanie właściwego klimatu wokół problemów zdrowotnych oraz poradnictwo z zakresu zagrożeń zdrowia. Wraz z rozwojem nauk biologicznych i medycyny ulegało zmianie pojęcie zdrowia. W latach 80-tych socjologowie zajęli się coraz bardziej interesować tym pojęciem. Zaproponowano wtedy wiele różnych sposobów definiowania tego pojęcia miedzy innymi że zdrowie to brak zmiany patologicznej zachodzącej w organizmie. Zdrowie też uważano jako indykator poziomu funkcjonowania jednostki w społeczeństwie. Definiowano zdrowie jako pojęcie przeciwstawne chorobie czyli („jestem zdrowy oznacza że nie jestem chory”). Zdrowie bywa też ujmowane jako stan pełnej równowagi i dobrostanu w jego wymiarze fizycznym, psychicznym i społecznym, pozwalającym na realizację osobie zdrowej szeroko nakreślonych planów życiowych i aspiracji. (Tobiasz Adamczyk).
Utrzymanie dobrego stanu zdrowia jest złożonym procesem. Istnieje kilka czynników, które wpływają na stan naszego zdrowia. Aby cieszyć się dobrym zdrowiem, powinniśmy pamiętać, że składa się na nie kilka aspektów – emocje, kondycja fizyczna oraz funkcjonowanie w społeczeństwie. Tradycyjnie rozumiana edukacja zdrowotna pozostaje w ścisłym związku z prewencją chorób i jest daleko niewystarczająca z punktu widzenia potrzeb promocji zdrowia. Na¬stawiona jedynie na mobilizację jednostek bywa oskarżona o „obwi¬nianie ofiar” jako że możliwość zmiany własnego zachowania, wskutek oddziaływania szeroko pojętych czynników środowiskowych, często leży całkowicie poza zasięgiem człowieka. Na utrzymanie zdrowia jednostki ma wpływ kilka aspektów:

kondycja, aktywność fizyczna,

właściwe, racjonalne odżywianie,

odporność na stres,

Zdrowie to również wartość na poziomie społecznym. Stanowi ono dobro publiczne, chronione w imię zasad solidaryzmu i współodpowiedzialności. Zapobieganie chorobom jest celem zdrowia publicznego, które dotyczy całego społeczeństwa.
Państwa także mają wpływ na zapewnienie ochrony zdrowia swoim obywatelom. Czynnikami budującymi zdrowie publiczne są:
• pokój,
• równość i demokracja
• ogólna szczęśliwość
• doskonałe zarobki
• stabilny system ekonomiczny,
• odtwarzalne zasoby naturalne,
• sprawiedliwość i równość społeczna.
Zdrowie to wartość najcenniejsza i niezaprzeczalna. Należy o nie dbać zarówno na poziomie jednostkowym, jak i społecznym. Doświadczenie pokazało, że tradycyjne rozumienie roli edukacji zdrowotnej wpływa znacząco na ograniczenie efektywności jej oddziaływania. Obecnie jest oczywiste, że by była ona skuteczna nie może ograniczać obszaru swego oddziaływania jedynie do jednostek i ich zachowania, zarówno tego sprzyjającego, jak i szkodzącego zdrowiu. Nowoczesna edukacja powinna przebiegać na trzech poziomach:
- podnoszenia poziomu wiedzy i umiejętności związanych z chorobą, funkcjonowaniem własnego organizmu, zapobieganiem, radzeniem sobie w sytuacjach trudnych,
- podnoszenia poziomu wiedzy i umiejętności związanych z korzy¬staniem z systemu opieki zdrowotnej i pojmowaniem zasad jej funkcjonowania.
- zwiększania poziomu świadomości co do czynników społecznych, politycznych i środowiskowych wpływających na zdrowie. W celu podniesienia efektywności oddziaływania edukacyjnego nie¬zbędne jest także stosowanie różnych form edukacji zdrowotnej, w tym także form skierowanych na grupy, organizacje i całe społeczeń¬stwa.
Edukacja zdrowotna w nowym rozumieniu traktowana jest nie tyle jako sposób do uzyskania zmiany jednostkowych zachowań, znanych jako czynniki ryzyka, ile jako potężny środek możliwy do wykorzystania w celu uruchomienia wszystkich dostępnych sił społecznych na rzecz bardzo szeroko pojmowanej zmiany służącej zdro¬wiu, w tym zmiany warunków środowiskowych.

Karmienie dziecka

Karmienie dziecka jest bardzo ważnym aspektem zapewnienia mu zdrowia nie tylko na wczesnym etapie, ale także w życiu dorosłym. Istnieją dwa rodzaje mleka modyfikowanego: przystosowane składem dla dzieci w pierwszych dniach i tygodniach życia niemowlęcia (mleko początkowe) oraz mleko przeznaczone dla niemowląt po 4-tym miesiącu życia takie jak Bebiko, Laktowit, Bebilon Aptamil, Humana, Nan i inne.

Jak wiadomo, mleko kobiety ma pełne właściwości odżywcze w pełni pokrywające zapotrzebowanie dziecka i posiada korzystny stosunek białka serwatkowego do kazeiny. Zawiera więcej niż mleko krowie, bardziej wskazanych tłuszczów nienasyconych. Nie ma co unikać warzyw wzdymających, bo to co działa wzdymająco na mamę, nie musi działać tak na dziecko. Większości dzieci kapusta czy czosnek zupełnie nie przeszkadzają. Paradoksalnie, obserwuje się częściej niekorzystne reakcje na marchewkę niż na “niebezpieczne” brokuły. Mleko matki jest zawsze łatwo dostępne, ma właściwą temperaturę, jest zawsze świeże, bez zakażających je bakterii. W odróżnieniu od mleka naturalnego, mleko krowie zawiera w swoim składzie między innymi ß-laktogobulinę i inne substancje mogące wywołać uczulenie, które w przyszłości mogą być przyczyną alergii i zaburzeń wchłaniania. Jeśli dziecko ma alergię czy innego rodzaju nietolerancję pokarmową, mleko znika zupełnie. Jeśli nie – można je pić bez ograniczeń. Zalecenia by “nie pić zbyt dużo mleka” są bez sensu, bo albo coś nam służy, albo nie. “Jeść wszystko” oznacza jedzenie wszystkiego, dopóki nie ma problemów. U dzieci karmionych mlekiem krowim zwiększa się ryzyko wystąpienia otyłości, miażdżycy, zmian na skórze, tempo wzrastania. Duża zawartość soli mineralnych w mleku krowim, a zwłaszcza sodu skutkuje większym obciążeniem nerek, co w przyszłości może doprowadzić do chorób nerek. Co powinna jeść karmiąca mama? Powinna jeść to samo, co każdy inny dorosły człowiek, który przejmuje się piramidą zdrowego żywienia. W pierwszych tygodniach po porodzie, kiedy kobieta bywa niespokojna, zmęczona i podenerwowana przyda się jej więcej zielonych warzyw i kasz bogatych w witaminę B. Ta witamina ma bowiem zbawienny wpływ na nadwątlony układ nerwowy. Niejedna mama, zwłaszcza tak, która ma więcej, niż jedno dziecko nie raz przerabiała to, iż jej dziecko nie chce jeść. W tym momencie pojawiają się pytania, czy dziecko aby nie chodzi głodne, czy może jest chore, czy może zwyczajnie grymasi. Zwykle jednak nie ma powodów do obaw, warto jednak zwrócić uwagę na zachowanie nasze i dziecka.
Wczesne karmienie dziecka – już w pierwszych dniach po urodzeniu – jest bardzo istotne. Gruczoł piersiowy wydala w tym czasie siarę zawierającą znacznie więcej białka, którego połowę stanowią immunoglobuliny mające ogromne znaczenie dla późniejszej odporności dziecka. Późniejszy skład mleka matki, zależny jest od diety oraz stanu jej odżywienia. Nie używa się już mieszanek opartych na mleku krowim rozcieńczonym. Dla zapobiegania ujemnym skutkom karmienia mlekiem, używa się obecnie szeroko dostępnych mieszanek z mleka modyfikowanego, których skład jest w mniejszym lub większym stopniu upodobniony do mleka kobiecego. Popularne w menu małych dzieci są biszkopty. Niewielkie ilości biszkoptów można wprowadzić w 10 miesiącu życia, jeśli dziecko jest karmione piersią lub w 9 jeśli jest karmione sztucznie. Biszkopty należy raczej ograniczać i traktować je jako niewielki dodatek do deserów. Żywienie dzieci powinno podążać za zmieniającymi się potrzebami rozwijającego się organizmu. Odpowiednia dieta dziecka, a zwłaszcza noworodka (do 1 miesiąca życia) i niemowlęta (do 1 roku życia) ma niezwykle ważne znaczenie. Rozwój dziecka nie przebiega w jednakowym rytmie i w czasie jego trwania są okresy wzmożonego, bardzo intensywnego rozwoju jak również okresy w których rozwój dziecka przebiega powolniej. Najszybsze tempo wzrastania przebiega w życiu płodowym natomiast po urodzeniu wzrost i rozwój jest również nadal bardzo intensywny. W okresie tym oprócz pożywienia, źródłem energii i składników budulcowych są zapasy zgromadzone przez płód w czasie ciąży w postaci tkanki tłuszczowej, składniki mineralne i witaminy. W późniejszym okresie głównym źródłem energii i składników odżywczych jest dostarczane pożywienie. W ciągu pierwszych 6 miesięcy dziecko podwaja, a do końca 12 miesiąca niemowlę potraja urodzeniową masę ciała i przyrasta około 25 cm, co stanowi 50% wzrostu w momencie urodzenia. W żadnym innym okresie życia wzrost i rozwój człowieka nie przebiega z taką intensywnością a podwojenie wagi np. z 10 na 20 kg wymaga kilku lat. Zapotrzebowanie kaloryczne noworodka a później niemowlęcia zależy od masy ciała, dojrzałości i stanu zdrowia. W 1 tygodniu życia noworodek donoszony potrzebuje 100 kcal/kg/dobę podczas gdy wcześniak 120 kcal/kg/dobę. Zapotrzebowane kaloryczne maleje stopniowo osiągając w wieku młodzieńczym 40 kcal/kg/dobę. W mleku kobiecym głównym węglowodanem dostarczającym ponad 40% kalorii jest laktoza. Mamy niejadków nie powinny jednak załamywać rąk. Po pierwsze należy pilnować stałych pór posiłków. Dieta dorosłego, nie mówiąc już o dziecku powinna być regularna. Nie wolno wpychać na siłę jedzenia w maluszka. On jednak najlepiej wie, czy jest już najedzony, czy może nadal głodny. Podstawowym błędem jest karmienie dziecka oglądającego telewizję. Wszelki ruch, zabawki, zmieniające się zabawki skutecznie odciągną uwagę od najlepszej zupy, podanej na najpiękniejszych naczyniach dla dzieci. Jednym z najczęściej spotykanych błędów, jakie można dostrzec u rodziców, szczególnie pierwszego dziecka jest wmuszanie jedzenia na siłę. Rodzice boją się, że jeśli dziecko nie będzie jadło, to w końcu zagłodzi się na śmierć. W rzeczywistości jest jednak tak, ze w 90% przypadków dzieci jedzą, ale nie tyle, ile chcieliby ich rodzice. Dla dorosłego dwa kęsy bułki wydają się być niczym, jednak dla małego brzuszka dziecka może to być porcja wystarczająca – należy więc obserwować, a najlepiej zapisywać wszystko to, co dziecko zjada i pije w ciągu dnia.

Dalszych informacji szukaj na blogach:
odchudzanie
leki dla dziecka
leki dla dzieci
lek dla dziecka
Matka karmiąca swoje dziecko nie powinna spożywać alkoholu, kawy, ostrych przypraw ani palić papierosów. Nie powinna również przyjmować leków. W przypadku tej konieczności należy się skonsultować z lekarzem. Poza tym dieta kobiety karmiącej powinna być normalna. U niektórych niemowląt może wystąpić uczulenie na białko krowie i wówczas matka powinna ograniczyć spożywanie mleka, jego przetworów i wołowiny. Małe dziecko powinno być karmione piersią “na każde żądanie” tzn. wtedy, kiedy sygnalizuje głód płaczem lub niepokojem. Karmić należy jednorazowo nie dłużej niż 30 minut. Jeżeli dziecko przybiera na wadze około 130-220g tygodniowo, oznacza to, że ilość pokarmu jest wystarczająca. Są różne opinie na temat wprowadzania mleka krowiego do diety dziecka. Uważam, że można podać dziecku mleko krowie po ukończeniu przez nie 1-1,5 roku. Czekanie aż do ukończenia przez dziecko 3. roku życia – jak podają niektóre źródła – jest wg mnie przesadą. Karmienie piersią jest jedynym naturalnym sposobem żywienia niemowlęcia, pokrywającym w pełni jego potrzeby żywieniowe i stwarzającym niepowtarzalne warunki rozwoju fizycznego i psychicznego w pierwszych miesiącach życia, wpływającym korzystnie na jego rozwój w późniejszym okresie dzieciństwa i prawdopodobnie zapobiegającym powstawaniu niektórych chorób wieku dojrzałego.

Oczywiście, wprowadzanie mleka krowiego trzeba zacząć ostrożnie, gdyż – jak wiadomo – często uczula. Ale jeżeli dziecko nie ma objawów alergii, można kontynuować podawanie mu mleka krowiego. Gdyby natomiast wystąpiły jakieś niepokojące objawy, należy podawać mleko modyfikowane. Woda używana do uzupełnienia proszku mlecznego powinna być bardzo dobrej jakości. Powinna być pozbawiona bakterii chorobotwórczych, szkodliwych azotów i azotynów oraz nadmiaru soli mineralnych. U najmniejszych dzieci, jeśli muszą być karmione sztucznie, najlepiej używać wody butelkowanej przeznaczonej dla niemowląt. Sery pleśniowe, camembert, możemy podać dziecku po ukończeniu 3 r.ż. Wcześniejsze ich wprowadzanie może spowodować zakażenie bakteryjne, gdyż sery te zawierają bakterie z rodzaju Listeria, na które dzieci do 3 r.ż. są bardziej podatne (mają nie w pełni wykształcony przewód pokarmowy). Ser typu feta wprowadzamy również dopiero po ukończeniu 3 roku życia, gdyż zawiera duże ilości soli, a sól obciąża nieukształtowane jeszcze nerki dziecka. Jedynie mleko kobiece jest w pełni dostosowane do potrzeb rozwojowych niemowlęcia. Dotychczas w pokarmie kobiecym wyodrębniono ponad 200 składników takich jak enzymy, hormony, czynniki wspomagające wzrost poszczególnych narządów, przeciwciała, substancje o działaniu przeciwzapalnym, ochronnym, immunomodulującym. Odtworzenie tak skomplikowanego składu w postaci preparatu zastępującego mleko matki nie jest dotychczas możliwe. W związku z tym zawsze wtedy gdy jest to możliwe niemowlę powinno być karmione naturalnie.

Dziecku nie podaje się ani mleka chudego (1,5%), ani zbyt tłustego. Najlepiej też mleko przed podaniem przegotować. Oczywiście, nie podajemy dziecku mleka prosto od krowy. Z oliwkami należy uważać. Te czarne, które można spotkać w Polsce są barwione, na dodatek barwnik zawiera związki żelaza. Jeśli decydujemy się podać oliwki dziecku to wybierajmy zielone, które nie są barwione. Ze względu na zalewę solankową, w której są oliwki zaleca się wprowadzanie oliwek nie wcześniej niż po ukończeniu 12 miesiąca życia. Jak z każdym nowo wprowadzanym produktem obserwujmy reakcję dziecka (na ew. wystąpienie alergii). Apetyt dzieci bardzo skutecznie pobudza świeże powietrze, a także zabawa i… zmęczenie. Gra w piłkę, bieganie z psem i zabawa w piaskownicy doskonale wpływają na małego człowieka. Odpowiednia ilość ruchu i zdrowy posiłek pomogą mu wyrosnąć na pełnego enrgii, radosnego młodzieńca.

Zdrowe paznkokcie

Kondycja naszych paznokci w dużym stopniu zależy od naszych predyspozycji genetycznych, ale także od diety. Co jeść, by mieć piękne i zdrowe paznokcie? Specjaliści radzą: paznokcie potrzebują przede wszystkim kreatyny, wapnia, cynku, krzemu, selenu i witamin z grupy B. W jakich produktach je znajdziemy?

Szkodliwy jest nadmiar produktów zbożowych oraz cukier. Poza tym, jeśli zależy nam na dobrych efektach, zrezygnuj z bardzo słodkich owoców, bowiem zbyt duża ilość węglowodanów w nich zawarta powoduje szybkie przetłuszczanie się włosów, a czasami nawet powstawanie tłustego łupieżu i zaburzeń w pracy mieszków włosowych. Aby mieć piękne, zdrowe paznokcie, należy spożywać produkty bogate w:
krzem (świeże warzywa i owoce oraz rośliny lecznicze np. skrzyp polny);
magnez (kakao, czekolada gorzka, migdały);
cynk (buraki, kapusta, kiełki pszenicy).
białko, aminokwasy (jaja, mleko, sery, ryż);
wapń (mleko, sery, żółtka);
żelazo (natka pietruszki);
Wprowadź więc do jadłospisu produkty z pełnego ziarna, które zawierają włókno roślinne, będące źródłem krzemu. Ten pierwiastek znajduje się też w:
marchewce,
pietruszce,
burakach.

Trzeba także pamiętać o tym, żeby każdego dnia wypijać ok. 2 litrów niegazowanej, naturalnej wody mineralnej, która oczyszcza organizm z toksyn.
Jeśli dieta będzie urozmaicona i bogata w powyższe produkty nie powinniśmy się martwić o stan naszych paznokci. Kiedy paznokcie są łamliwe i pojawiają się na nich przebarwienia, może to oznaczać niedobór cynku.
Należy wtedy wzbogacić dietę o:
ryby,
owoce morza,
mięso,
jaja,
grzyby,
kiełki soi,
pestki dyni,
pestki słonecznika.

Żeby paznokcie były piękne i błyszczące korzystnie jest wzbogacić dietę w żelazo, wapń, biotynę, witaminę A, kwas foliowy i witaminy z grupy B oraz krzem, cynk i magnez, a także nienasycone kwasy tłuszczowe. Łamaniem się paznokcie mogą też komunikować brak magnezu. Znajdziesz go w ziarnach zbóż, produktach mlecznych, a także zielonych liściach roślin oraz czekoladzie. Cennym źródłem istotnego dla paznokci żelaza jest z kolei czerwone mięso.

Stan paznokci można poprawić posługując się prostymi sposobami przy użyciu naturalnych produktów, które znajdziemy w kuchennej szafce.
Twoje paznokcie wzmocni żelatyna, którą można stosować zewnętrznie lub jeść zawierające ją produkty.
Kruchości paznokci pozbędziesz się też stosując siemię lniane.
Płytkę wybielisz zaś smarując sokiem z cytryny.
Oliwa z oliwek pomoże natomiast utrzymać ich odpowiednie nawilżenie.

Kondycja paznokci będzie lepsza jeśli nie będziemy używać metalowych pilniczków i korzystać z rękawic ochronnych przy pracach domowych i przede wszystkim stale mieć „pod ręką” krem ochronny. Paznokcie odpłacą też z pewnością pięknym wyglądem, jeśli co jakiś czas dostaną od nas w prezencie maseczkę z gorącej parafiny.

Układ nerwowy człowieka

Coraz więcej wiemy na temat naszego mózgu. Obecnie na całym świecie prowadzone są prace nad mózgiem. Posiadamy coraz więcej odpowiedniej aparatury: SPECT, fMRI, EEG. Coraz więcej naukowców bada mózg i jego ewolucję na przestrzeni milionów lat.

Pamiętajmy, że pozbawienie człowieka snu powoduje obniżenie wydajności i ogólne złe samopoczucie. Jeśli stan bezsenności przedłuża się do kilku dni, może pojawić się utrata poczucia rzeczywistości i majaczenie. Badania doświadczalne na zwierzętach wykazały, że długie okresy wymuszonego czuwania mogą prowadzić nawet do śmierci. Układ nerwowy ma wśród innych narządów i układów ustroju pozycję centralną i jest ich administratorem. Każda bowiem czynność czy zadanie wykonywane przez określony narząd lub układ narządów, pozostaje pod jego ścisłym nadzorem. Za pośrednictwem zmysłów, z którymi jest bezpośrednio – anatomicznie i fizjologicznie – związany, układ nerwowy zapewnia ustrojowi możliwość komunikowania się ze światem zewnętrznym. Potrafi odbierać z zewnątrz najrozmaitsze bodźce (sygnały, informacje), przewodzić je do własnych ośrodków odczytujących ich treść, selekcjonować i wreszcie – przetwarzać w zrozumiałe dla siebie pojęcia i wyobrażenia oraz wydawać polecenia zwrotne. Układ nerwowy człowieka w ciągu jednej sekundy odbiera z otoczenia aż 109 bitów informacji. Warto przy tym pamietać, że do świadomości dociera jednak minimalna ich część, bo jedynie 102 bita/s.
Mózgowie człowieka chronią z zewnątrz kości czaszki.
– Stanowi centrum, które gromadzi docierające tu informacje i przetwarza je; waży ok. 1360 g.
- Kresomózgowie (zbudowane jest z ok. 20 mld neuronów).
Jest największą i najbardziej rozbudowaną częścią mózgu człowieka.
Zbudowane jest z dwóch półkul pokrytych korą mózgową.
Wewnątrz półkul mózgowych znajduje się I i II komora mózgowa.
Półkule połączone są spoidłem wielkim (ciałem modzelowatym).
Układ nerwowy człowieka dzieli się na dwie zasadnicze cześci. Są nimi: ośrodkowy (centralny) układ nerwowy i obwodowy układ nerwowy, czyli system nerwów i zakończeń nerwowych wraz z narządami zmysłu. Ten podział jest oczywiście dość sztuczny, ponieważ, tak naprawdę, oba układy są ściśle anatomicznie i fizjologicznie ze sobą powiązane. Jednak podział ról i kompetencji jest jednoznaczny: obwodowy układ nerwowy służy do przenoszenia (przewodzenia) bodźców (informacji) od tkanek i narządów (w tym narządów zmysłów) do “centrum”, lub z powrotem – od “centrum” do narządów i tkanek, zaś ośrodkowy układ nerwowy te informacje “centralizuje”, tzn. gromadzi i przetwarza. Powierzchnia półkul jest silnie pofałdowana i podzielona na płaty: czołowy, ciemieniowy, skroniowy i potyliczny. W płacie potylicznym mieszczą się ośrodki wzroku. W płacie skroniowym znajdują się ośrodki słuchu. Mózg człowieka jest to ludzki organ, który pozwala nam poruszać się, myśleć, czuć, widzieć, słyszeć, delektować się smakiem i zapachem. Pełni funkcje kontrolera który sprawdza nasze ciało i bieżąco informuje, analizuje i przechowuje informacje w naszej pamięci. Jego zadaniem jest wytwarzanie sygnałów elektrycznych, które w reakcjach chemicznych zarządzają całym ciałem – nerwy wysyłają sygnały w całym organizmie. U młodego dziecka podczas urodzenia mózg waży mniej niż kilogram. Przeciętny mózg waży około 3kg. Mózg człowieka zbudowany jest z istoty białej.
na nerwy
tabletki na nerwy
leki na nerwy
tabletki na nerwy

Ze względu na pełnione funkcje w półkulach wyróżnia się:
- pola czuciowe (płat ciemieniowy), do których docierają informacje z narządów zmysłów,
- pola ruchowe (płat czołowy) kontrolujące ruchy zależne od woli (rozmiar zależy od stopnia skomplikowania ruchów),
Na podstawie badań sen jest uważany za wrodzoną potrzebę, podobnie jak głód, pragnienie czy aktywność seksualna, i jest niezbędny do przeżycia. Właściwości snu (długość i głębokość) różnią się w zależności od warunków środowiskowych i cech psychofizycznych danej osoby: przyzwyczajeń, pobudliwości, wieku, płci, zawodu itp. Mózg człowieka jest to tylko 2% ciężaru ciała, lecz wykorzystuje około 20% tlenu i dosteje 20% przepływu krwi. Płynu mózgowo-rdzeniowego otacza mózg .Naczynia krwionośne – tętnice, żyły, które zaopatrują mózgu w tlen i pokarm. Około 3 minuty nie otrzymywania tlenu powoduje że komórki mózgowe zaczynają umierać.

Długość trwania snu jest zazwyczaj odwrotnie proporcjonalna do wieku człowieka. W trakcie przejścia od stanu czuwania do fazy nie-REM, a następnie do fazy REM zachodzi postępująca redukcja rytmu serca i obniżenie ciśnienia tętniczego. W fazie REM mogą pojawić się zaburzenia rytmu serca z przedwczesnymi skurczami serca oraz tachykardia. Może dojść do nagłych skoków ciśnienia. Oddech, który w fazie nie-REM jest regularny, w fazie REM staje się nieregularny, z częstymi i płytkimi wdechami. Zdolność termoregulacji jest obniżona, stąd też mniejsza jest w tej fazie potliwość. Często występuje zjawisko wzwodu u mężczyzn i napięcie tkankowe narządów płciowych u kobiet. Faza REM zajmuje ok. 20% całkowitego czasu snu. Mózgowie wypełnia jamę czaszki i jest otoczone trzema oponami mózgowymi (twardą, przylegającą do kości, następnie – pajęczą, w swojej strukturze podobną do pajęczyny i wreszcie – miękką, wprost leżącą na powierzchni mózowia), oddzielającymi je od wewnętrznych ścian kości czaszki. W oponie twardej znajdują się zamknięte przestrzenie zwane zatokami opony twardej, którymi płynie krew pochodząca z wszystkich mózgowych naczyń żylnych. Układ nerwowy posiada komórki, które są delikatne i potrzebują ochrony przed ich zgnieceniem, zakażeniem. Błony przeźroczyste tgz. oponki twarde (łac. Dura mater) pokrywają mózg człowieka i rdzeń kręgowy i nadają im wytrzymałość. Mózg i rdzeń kręgowy otacza wodnisty i przejrzysty płyn mózgowo-rdzeniowy. Czaszka otacza i chroni mózg. Rdzeń kręgowy jest otoczony kręgami. Dodatkowo niektóre mięśnie służą do ustabilizowania kręgosłupa. Mózg jeżeli w organizmie wszystko działa jak należy umie stworzyć barierę krew-mózg. Przepływ krwi do mózgu jest filtrowany tak, że substancje szkodliwe są nie wpuszczane do mózgu.

W trakcie snu nocnego każdy człowiek przechodzi różne stadia, rozpoczynając od faz 1. i 2. do 3. i 4., a następnie z faz końcowych przechodzi znów do początkowych. Fazy REM następują co ok. 90 min. i trwają średnio 20 min. Są krótsze w pierwszych godzinach snu, ale wydłużają się podczas nocy. W trakcie fazy REM sen jest głębszy niż w stadium 4., a wrażliwość na bodźce jest złagodzona. Uznaje się, że faza REM jest bardzo istotna w rozwoju i dojrzewaniu układu nerwowego w pierwszym okresie życia oraz w utrzymaniu równowagi funkcjonalnej u osoby dorosłej. Po ukończeniu pierwszych lat życia zachodzi gwałtowne skrócenie łącznej długości faz REM w ciągu doby z 8 godz. u noworodka do godziny u osoby w podeszłym wieku. Wielu badaczy twierdzi, że istnieje zależność między pamięcią a fazą REM, czyli między ilością snu a zdolnością do nauki: podczas tej fazy utrwalają się świeże wspomnienia. W przypadku, gdy podczas snu nie dochodzi do fazy REM, dana osoba staje się niespokojna i porywcza.

W czasie snu zachodzą ważne zmiany neurofizjologiczne i neurochemiczne, a jednocześnie ważne procesy umysłowe. Można zatem przyjąć, że stan ten jest zarówno koniecznością natury biologicznej, jak i procesem niezbędnym do zachowania równowagi umysłu. Różnorodne rozważania natury biologicznej i psychologicznej pozwalają na wysunięcie kilku hipotez dotyczących funkcji snu i snów.
Wewnątrzmózgowe przestrzenie płynowe mają połączenie z przestrzeniami płynowymi rdzenia kręgowego. Płyn rdzeniowo-mózgowy, o unikatowym składzie biochemicznym i morfologicznym, jest stale produkowany przez specjalne sploty naczyniówkowe w komorach mózgowia, w ilości 650 ml na dobę. Płyn jest swego rodzaju “płaszczem ochronnym mózgowia”: działa nań chłodząco (pracujący mózg bardzo szybko się przegrzewa), chroni przed urazami mechanicznymi oraz reguluje ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Płyn rdzeniowo-mózgowy oddzielony jest od krwi specjalną barierą, chroniacą przed mieszaniem się obu płynów ustrojowych i zapewniającą przez to unikatowość jego składu. Z punktu widzenia neurobiologii przypuszcza się, iż sen i marzenie senne pełnią następujące funkcje:

1) metaboliczną, polegającą na usuwaniu endogennych metabolitów wytworzonych przez centralny układ nerwowy w trakcie fazy czuwania;

2) stymulacyjną w tworzeniu połączeń między komórkami nerwowymi mózgu, szczególnie istotną u płodu i u dziecka w pierwszych miesiącach rozwoju; pojawia się w trakcie fazy REM;

3) homeostatyczną, pozwalającą mózgowi na okresowe obniżenie poziomu aktywności, rodzaj odpoczynku.

Jak wiadomo mózg człowieka składa się z około 20 bilionów neuronów, które zawierają i przekazują elektryczne impulsy. Kiedy wszystkie neurony razem rytmicznie są zsynchronizowane ukazuje się elektryczny potencjał we wszystkich połączeniach pomiędzy neuronami. Im więcej neuronów pracuje w doskonałej synchronii tym większy jest potencjał (amplitudy) elektrycznych drgań – mikrowolt, które mierzone są Hertzach (cykl na sek.). Liczba cyklu na sekundę jest rytmem mózgowym zwanym też falą mózgową – prądem czynnościowym. Dwa parametry: amplituda i częstotliwość. Rozwój filogenetyczny mózgowia – zmiany zachodzące w trakcie jego ewolucji – jest wyraźnie zaznaczony zarówno w jego budowie, jak i w funkcjach. Nie stanowi on więc jednorodnej struktury. Dlatego mówimy o mózgowiu (a nie o mózgu), które obejmuje zarówno struktury filogenetycznie stare, jak i młode. Przyglądając się mózgowiu łatwo dostrzec, że na jego “stare” struktury nakładają się młodsze, stanowiąc niejako ich “nadbudowę”. Z psychologicznego punktu widzenia można przypisać snowi i marzeniu sennemu różnorodne funkcje. Przede wszystkim umożliwiają one przemieszczanie się wspomnień (zapamiętanych informacji) z zasobów pamięci krótkoterminowej do zasobów pamięci długoterminowej. Umożliwiają również wyładowanie popędów. Pełnią złożoną funkcję komunikacji, przedstawiania świata wewnętrznego i przetwarzania emocji. Pomaga to w adaptacji do życia po przebudzeniu i w organizowaniu myśli świadomych. Powierzchnię zakrętów i wnętrza bruzd prawej i lewej półkuli pokrywa kora mózgu. Jej powierzchnia wynosi ok. 2200 cm2, a grubość – do 4,5 cm. U człowieka ponad 40% kory przypada na płaty czołowe. Na przekroju podłużnym widać, że kora składa się z dwóch warstw: istoty szarej, utworzonej przez sieć 9 miliardów komórek nerwowych – neuronów (2/3-3/4 wszystkich komórek mózgu), tworzących w korze filogenetycznie młodszej, czyli “nowej”, aż sześć warstw (w korze “starej”, stanowiącej niewielką część mózgu, tych warstw jest o połowę mniej), oraz istoty białej – w skład której wchodzą przede wszystkim włókna nerwowe i tkanka glejowa oraz naczynia krwionośne. W głębi półkul znajdują się otoczone istotą białą osobne skupiska istoty szarej, nie mające bezpośredniej łączności z korą – zwane jądrami podkorowymi albo jądrami podstawnymi. Fale mózgowe – cykle aktywności bioelektrycznej mózgu są rejestrowane za pomocą aparatu zwanego elektroencefalografem (EEG). Posiada on kilkanaście elektrod, które przyłącza się do skóry za pomocą specjalnego kremu i mierzy się częstotliwość i amplitudę – ilość impulsów na sekundę i wielkość zmian napięcia w mózgu. Za pomocą EEG sygnały przechodzą do komputera i są analizowane amplitudy drgań i ich częstotliwości.

Układ moczowo-płciowy człowieka

Jak wiadomo układ moczowy człowieka jest to układ, który ułatwia wydalanie zbędnych substancji z organizmu, np. mocznika, soli mineralnych. Jego elementem jest nerka, w której znajdują się kłębuszki nerkowe i torebka Bowmana oraz rdzeń nerkowy.

W tzw. kłębuszkach powstaje mocz pierwotny wydalany później przez moczowody, pęcherz i cewkę. U człowieka dobowy przepływ moczu pierwotnego przez nerki wynosi średnio 170 l, z czego (w wyniku przesączania i filtrowania w nerkach) wydalane jest średnio 1,5 l. Układ moczowy jest odpowiedzialny za wytwarzanie, gromadzenie oraz wydalanie moczu. Tworzą go nerki, moczowody, pęcherz moczowy i cewka moczowa. Bez nerek organizm człowieka nie może właściwie funkcjonować i żyć, dlatego tak ważna jest ochrona tych narządów. Nerki należą do układu moczowego składającego się również z takich elementów, jak: kielichy i miedniczki nerkowe, moczowody, pęcherz oraz cewka moczowa. Nerki, przypominające kształtem fasolę, są narządem parzystym położonym zaotrzewnowo na tylnej ścianie jamy brzusznej, na wysokości dwunastego kręgu piersiowego i trzeciego kręgu lędźwiowego kręgosłupa. Prawa nerka położona jest troszkę niżej niż lewa. Co ciekawe, w zależności od pozycji ciała i fazy oddechowej nerki mogą lekko zmieniać swoje położenie. Przeciętny ciężar nerek to od 120 do 170 gramów. Od tyłu nerki przylegają do przepony oraz mięśni tylnej ściany jamy brzusznej. Natomiast od przodu nerka prawa sąsiaduje z wątrobą, ze środkowym odcinkiem dwunastnicy oraz z częścią jelita grubego i jelita biodrowego. Nerka lewa z kolei przylega do trzonu trzustki, tylnej ściany żołądka oraz pętli jelita cienkiego. Swymi górnymi biegunami obie nerki stykają się z nadnerczami. Od kręgosłupa wnikają do tego narządu naczynia krwionośne i limfatyczne oraz nerwy. Znajduje się tutaj również początkowy odcinek moczowodu i miedniczka nerkowa. Miąższ nerki składa się z zewnętrznej części korowej i wewnętrznej rdzeniowej Kłębuszek nerkowy (średnica ok. 160-190 mikrometrów) zbudowany jest z naczyń włosowatych (włośniczek), powstających z rozgałęzienia tętniczki doprowadzającej i łączących się ponownie w tętniczkę odprowadzającą. Ściana naczynia włosowatego kłębuszka nerkowego stanowi tzw. błonę sączącą, składającą się z trzech zasadniczych warstw (komórek śródbłonka naczyniowego, błony podstawnej oraz komórek nabłonka tzw. torebki Bowmana). Bardzo złożona mikrostruktura błony sączącej umożliwia powstawanie moczu pierwotnego, zbierającego się w wyżej wymienionej torebce, który następnie wypływa do cewek nerkowych. Granicą umowną jest kresa miedniczna. Część brzuszna krzyżuje się z kresą i wchodzi do miednicy małej biegnie początkowo po bocznej jej ścianie, następnie na wysokości kości kulszowej moczowód się zagina i kieruje ku przodowi podążając w stronę pęcherza moczowego. U kobiet biegnie w tzw. przymaciczu, w więzadle szerokim macicy. Jego dwoma blaszkami, w pobliżu dna pęcherza krzyżuje moczowód tętnica maciczna (od przodu i od góry).U mężczyzn moczowód idzie bezpośrednio do pęcherza i w pobliżu dna krzyżuje go od przodu i góry nasieniowód, następnie moczowód przebija ścianę pęcherza i kończy się ujściem pęcherzowym na dnie pęcherza moczowego. Pęcherz moczowy-to narząd nieparzysty, leżący w miednicy małej do tyłu spojenia łonowego a do przodu: u mężczyzn-odbytnicy; -u kobiet macicy i górnego odcinka pochwy. Normalnie pęcherz nie wystaje ponad poziom spojenia łonowego. Jeżeli jednak zalega w nim mocz-wznosi się ponad jego poziom. Pęcherz składa się ze szczytu, trzonu i dna.Szczyt jest zwrócony ku górze i przodowi w stronę pępka. Trzon-w jego obrębie jest ściana przednia, tylna i 2 boczne (w pęcherzu pełnym).Po prawej przylega do wyrostka lub jajnika. Z tyłu leży macica, a u mężczyzn odbytnica. Dno- u kobiet dno pęcherza spoczywa na przeponie moczowo-płciowej, część tylna dna dotyka górnego odcinka pochwy i szyjki macicy. U mężczyzn część przednia przylega do gruczołu krokowego.
pęcherz
tabletki na potencję

Budowa ściany-składa się z 3 warstw: błony śluzowej, błony mięśniowej i błony zewnętrznej.
Cewka nerkowa zbudowana jest z następujących, przechodzących jeden w drugi, odcinków: cewki krętej I rzędu (cewki bliższej albo proksymalnej), pętli Henlego oraz cewki krętej II rzędu (cewki dalszej albo dystalnej). Cewki dystalne sąsiadujących nefronów łączą się w cewkę zbiorczą. Po kolejnych połączeniach tworzą one duże cewki zbiorcze, uchodzące w szczycie brodawki nerkowej (brodawki znajdują się na wierzchołku piramid nerkowych) do kielichów nerkowych. Długość wszystkich cewek nerkowych wynosi w przybliżeniu 80 km, a ich powierzchnia (biorąc pod uwagę mikrokosmki, które pokrywają cewki od strony ich światła) około 40-50 metrów kwadratowych.
układ moczowy
na chory pęcherz
Pęcherz moczowy jest dobrze umięśnionym, rozciągliwym i sprężystym zbiornikiem o objętości około 400-700 ml. Po wypełnieniu pęcherza moczem dochodzi do wzrostu ciśnienia w jego wnętrzu, drażnienia zakończeń nerwów czuciowych i pojawienia się zjawiska zwanego parciem; następuje skurcz mięśnia wypierającego oraz rozkurcz zwieraczy i mocz wypływa przez cewkę na zewnątrz. Objętość dobowa moczu w warunkach prawidłowych wynosi około 1,0-3,0 litra. U niektórych chorych po dłuższym okresie trwania cukrzycy dochodzi do zmian w nerkach. Tę niewydolność organu objawiającą się m.in. zwiększeniem białka wydalanego z moczem nazywamy nefropatią cukrzycową. Zaburzenie filtracji w nerkach następuje wtedy, gdy znajdujące się w nefronie drobne naczynia krwionośne, tzw. kłębuszki nerkowe, ulegają uszkodzeniu pod wpływem długotrwałego nadmiaru cukru we krwi (hiperglikemii). Dlatego tak ważna jest profilaktyka w zapobieganiu cukrzycy, a więc niedopuszczanie do nadwagi, prowadzenie zdrowego stylu życia i dbanie o regularną aktywność fizyczną oraz kontrolny pomiar cukru we krwi. Otyłość i brak ruchu przyczyniają się także do nadciśnienia tętniczego, które prowadzi również do uszkodzenia nerek – nefropatii nadciśnieniowej i do ich niewydolności. Związki pomiędzy nadciśnieniem tętniczym a nerkami znane są lekarzom od dawna. To właśnie nerki odgrywają zasadniczą rolę m.in. w regulacji ciśnienia tętniczego, a dzieje się to głównie poprzez ich wpływ na gospodarkę sodową w ustroju.
U mężczyzn jądra są wielkości piłeczki pingpongowej, orzecha włoskiego, ale są spłaszczone w płaszczyźnie strzałkowej i w tej płaszczyźnie są ułożone. W obrębie jądra wyróżnia się: – powierzchnię przyśrodkową (zwróconą do sąsiedniego jądra), – ścianę boczną, – brzeg przedni i tylny, – 2 końce (górny i dolny). Otoczone jest silną błoną łącznotkankową (tzw. błoną białawą). W odcinku tylno-górnym wpukla się ona w głąb jądra tworząc śródjądrze. Od niego w kier. błony białawej biegną łącznotkankowe przegródki jądra, które dzielą miąższ jądra na płaciki – zraziki (ok. 200).Mają one kształt stożka, podstawą przylega do błony, a szczytem zwrócone do sródjądrza. Każdy zrazik zbudowany jest z 3-4 cewek nasiennych krętych, w obrębie szczytu płacika łączą się w 1 cewkę nasienną prostą, te wnikają do śródjądrza i tu tworzą siatkę jądra.
W stanach zapalnych pochwy charakterystyczne jest to, że zwykle są one wywoływane przez mikroflorę normalnie bytującą w pochwie. Wiąże się to przeważnie ze zmianą środowiska wewnętrznego (zmiana pH pochwy). Zapalenie może też być wywołane innymi, chorobotwórczymi bakteriami, wirusami lub grzybami. Również mechaniczne uszkodzenia, jak uszkodzenia nabłonka, są zwykle przyczyną dolegliwości. Znaczną część zakażeń pochwy stanowią choroby przenoszone droga płciową, jak rzęsistkowica, rzeżączka, chlamydioza czy pleśniawka. Głównym zadaniem nerek jest zabezpieczenie stałości środowiska wewnętrznego organizmu poprzez wydalanie nadmiaru wody, soli mineralnych i innych substancji zbędnych i/lub szkodliwych dla zdrowia, które powstają podczas procesów metabolicznych albo są przyjmowane np. wraz z pokarmem (dotyczy to również np. silnie toksycznych leków). Nerki są odpowiedzialne za zachowanie stałej objętości, ciśnienia osmotycznego oraz składu elektrolitowego płynów ustrojowych.

Głównym objawem jakichkolwiek dolegliwości w obrębie dróg rodnych są upławy. Wydzielane są w dużych ilościach i często mają patologiczną barwę, konsystencję lub zapach. Po tych cechach można wnioskować o rodzaju zakażenia. Standardowe badanie ginekologiczne z łatwością jest w stanie zidentyfikować stan zapalny pochwy. W ciężkich przypadkach (trudnych do wyleczenia, nawracających) dokładna diagnoza i prawidłowe leczenie są możliwe dopiero po analizie wymazu z pochwy.
U mężczyzn siatka jądra wnika w najądrze tworząc przewodziki odprowadzające , z nich wytwarza się 1 przewód najądrza (przewodziki tworzą głowę najądrza,przewód (trzon i ogon). Funkcja: *produkuje swoją własna wydzielinę, która przyczynie się do dojrzewania plemników, *plemniki są tu magazynowane i tu dojrzewają. Nasieniowód – ogon najądrza zagina się i przechodzi w nasieniowód, który ma ok. 56-60cm.W obrębie nasieniowodu wyróżnia się odcinki: *jądrowy – wzdłuż brzegu tylnego jądra i najądrza, *powrózkowy. Oba te odcinki znajdują się w worku mosznowym, a następnie nasieniowód, poprzez pierścień pachwinowy-powierzchowny, wchodzi do jamy brzusznej, przekracza kresę graniczną i wnika do miednicy małej. *pachwinowy i miedniczny – początkowo biegnie po bocznej ścianie miednicy małej, potem się zagina i podąża do pęcherza. Nasieniowód w pobliży dna pęcherza krzyżuje moczowód, dalej nasieniowód się rozszerza tworząc bańkę nasieniowodu, następnie się zwęża, wchodzi do gruczołu krokowego i uchodzi na wzgórku nasiennym [tu uchodzą oba przewody wytryskowe (prawy i lewy) i liczne przewody gruczołu krokowego].
Leczenie zapalenia pochwy powinno objąć również partnera chorej kobiety, gdyż mężczyźni mogą być rezerwuarem chorobotwórczych drobnoustrojów. Należy oczywiście również unikać stosunków seksualnych. Zwykle stosuje się miejscowe leczenie w postaci globulek dopochwowych, kremów lub żelów, co trwa około 1-2 tygodni. Gonady i gruczoły przedsionkowe większe mają cechy strukturalne narządów miąższowych; wyróżnia się miąższ otoczony zrębem. Poszczególne odcinki dróg płciowych mają natomiast strukturę narządów jamistych. Ich ściana jest zbudowana z błony śluzowej, błony mięśniowej i przydanki, która w różnych narządach jest zastąpiona błoną surowiczą. Analogicznie do męskiego układu rozrodczego, wszystkie narządy układu rozrodczego żeńskiego podlegają głębokimi przemianom strukturalnym i funkcjonalnym wraz z wiekiem. Dojrzałość morfofunkcjonalna żeńskiego układu rozrodczego ustala się stopniowo podczas rozwoju postnatalnego i zostaje osiągnięta w okresie dojrzewania trwa przez cały okres płodności kobiety, czyli ok. 30 lat, i kończy się menopauzą.

Cewka moczowa (łac. urethra) – końcowa część układu moczowego wyprowadzająca mocz na zewnątrz. Jest to przewód rozpoczynający się na dnie pęcherza moczowego ujściem wewnętrznym cewki, a kończący ujściem zewnętrznym u mężczyzn na końcu żołędzi prącia, u kobiet na brodawce cewkowej położonej w przedsionku pochwy. Bezpośrednią przyczyną zapalenia szyjki macicy są infekcje bakteryjne lub zakażenie chlamydiami. Sprzyjają temu uszkodzenia mechaniczne szyjki oraz częste zmiany partnerów seksualnych. Często zakażenie takie rozprzestrzenia się na inne odcinki dróg rodnych, bywa także przenoszone na partnera. Podstawą w diagnozie – podobnie jak w przypadku innych dolegliwości dróg rodnych – jest badanie ginekologiczne oraz analiza mikrobiologiczna wymazu z szyjki macicy. W leczeniu zapalenia szyjki macicy stosuje się antybiotyki w sposób miejscowy i ogólny. Ponadto można zastosować środki, które powodują koagulację nabłonka (np. azotan srebra) oraz preparaty hormonalne, które ograniczają wydzielanie śluzu z szyjki macicy. W poważniejszych przypadkach konieczny jest zabieg chirurgiczny.

Zdrowe białe zęby

Dbanie o zęby nie jest sprawą łatwą, zwłaszcza, że wiedza i informacja chociażby o tym w jaki sposób szczotkować zęby zmienia się i to, czego niektórzy uczyli się w dzieciństwie już nie obowiązuje.

Czasami jednak wystarczy zapytać dentystę o to, jak myć zęby i po problemie. Chociaż samo szczotkowanie zębów nawet bez pasty daje efekty, to żeby je wzmocnić musimy zaopatrzyć się w dobrą pastę. Słyszałam bardzo dobre opinie o żelu wybielający z fluorem biała perła, ale niestety cena jest dosyć wysoka. Na co dzień wybieraj pasty wybielające, najlepiej z fluorem. Jeśli masz wrażliwe dziąsła co 2-gi dzień albo codziennie szczotkuj zęby pastą Lacalut lub podobną. Picie wody zapobiega nieświeżemu oddechowi – wypukuje bakterie i nawilża śluzówki. Cynk – przyjmuj w tabletkach, bo skutecznie walczy z nieświeżym oddechem. Najbezpieczniejszym, ale i najdroższym sposobem wybielania zębów jest profesjonalne wybielanie w gabinecie stomatologicznym. Większość preparatów wybielających, obecnie istniejących na rynku, nie niszczy struktury zębów, a nawet powoduje wzrost twardości szkliwa. Najnowsze preparaty zawierające azotan potasu i fluor chronią przed wystąpieniem nadwrażliwości zarówno w trakcie, jak i po zabiegu. Aby jednak zabieg wybielania przebiegał w sposób prawidłowy, bezpieczny i skuteczny, powinien być w pełni kontrolowany i prowadzony pod nadzorem lekarza. Wybielanie może dotyczyć pojedynczych zębów, przebarwionych najczęściej na skutek leczenia kanałowego, lub całości uzębienia. Przy kwalifikowaniu pacjentów do zabiegu wybielania, bierzemy pod uwagę wiek, ogólny stan zdrowia oraz jakość zębów, wypełnień, przyzębia. Nie wybielamy zębów u dzieci i młodzieży do 18. roku życia .Na pewno odradzamy wybielanie podczas ciąży. Nieszczelne wypełnienia, ubytki próchnicowe, stany zapalne przyzębia-wymagają wcześniejszego wyleczenia. Bezpośrednie przygotowanie pacjenta do zabiegu polega na profesjonalnym oczyszczeniu zębów poprzez scaling i piaskowanie – mówi Małgorzata Czaja. Stosowane do wybielania preparaty chemiczne nie są obojętne dla szkliwa zębów. Najbardziej spektakularny efekt -efekt „białej ściany” w kilka minut, dają preparaty o wysokich stężeniach. Trzeba jednak pamiętać o możliwych powikłaniach, takich jak: zapalenie miazgi, czy resorpcje, komentuje stomatolog z Scanmed Multimedis: najbezpieczniejszą metodą wydaje się wybielanie nakładkowe z wykorzystaniem specjalnych szyn nazębnych wykonywanych indywidualnie i preparatów do wybielania o stężeniach 10-20%.
Regularne mycie zębów zwykłą pastą to nie wszystko. Warto przepłukać jamę ustną specjalnym płynem (najczęściej o właściwościach przeciwbakteryjnych), użyć nici dentystycznej, a jeszcze lepiej posługiwać się specjalnym irygatorem. Podobno takie irygatory są lepsze od nici. Po kawie i herbacie na zębach zostają brzydkie przebarwienia, więc powinnaś unikać tych napojów albo od razu szczotkować zęby. Wyjątkiem jest zielona herbata. Wiśnie – zapobiegają próchnicy, dlatego warto podjadać między posiłkami. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do wykonywania tego typu zabiegów są: znaczne uszkodzenia szkliwa, duże obnażenia powierzchni korzeni, alergia na nadtlenki i środki chemiczne, ciąża, okres karmienia piersią. Nie wolno także przeprowadzać wybielania zębów u dzieci poniżej 10 r. ż. Przed wybielaniem dentysta powinien wypełnić występujące ubytki próchnicowe i nieszczelności, a wypełnienia amalgamatowe wymienić na kompozytowe.
Wszystko to nie ustrzeże nikogo przed osadzaniem się na zębach osadów i tworzeniem kamienia nazębnego. Niektórzy z nas są bardziej na te zjawiska podatni, inni mniej, tym niemniej każdemu (najprawdopodobniej) w pewnym okresie życia osiada na zębach kamień i tego osadu trzeba się koniecznie pozbyć. Osady i kamień nazębny usuwamy u stomatologa. Skrzyp polny – od czasu do czasu używaj proszku ze skrzypu polnego zamiast pasty – zapobiega próchnicy. Aby utrzymać efekt zdrowego uśmiechu ważne jest zachowanie odpowiedniej diety bogatej w wapń i witaminy. Dobry stan szkliwa nazębnego pomaga w walce z przebarwieniami. Kluczem do zapewnienia sobie pięknego i przede wszystkim zdrowego uśmiechu jest właściwe odżywianie i dbanie o higienę jamy ustnej. Prawidłowa dieta, to dieta zróżnicowana, bogata we wszystkie składniki odżywcze. Wbrew presji ogromnego tempa życia, zdecydowanie unikajmy szybkiego jedzenia z fast-food’ów, batonów, słodkich gazowanych napojów itp. Ogromny wybór środków do higieny jamy ustnej może stanowić problem. Dobrze jest zasięgnąć rady swojego dentysty tak , aby wybrać optymalną dla siebie szczotkę, pastę, płukankę, nitkę dentystyczną. Codzienna troska o zęby się opłaca, zawsze bowiem profilaktyka jest tańsza niż leczenie. Skoro jesteśmy przy opiece stomatologicznej warto dodać, że dbałość o zęby wymaga regularnych wizyt kontrolnych, a to dlatego by oszczędzić nasze zęby, inne tkanki i portfel przed skomplikowanymi i drogimi akcjami ratunkowymi w sytuacjach, w których zęby zostaną poważnie uszkodzone przez próchnicę.

Melatonina – jak działa i na co działa?

Obecność receptorów melatoniny opisano już u płodów. Wytwarzanie melatoniny pozostaje pod hamującym wpływem światła. Ekspozycja organizmu w porze snu na oświetlenie powoduje znaczne zmniejszenie syntezy i uwalniania melatoniny. Impulsy nerwowe przekazywane są drogą nerwową rozpoczynającą się w neuronach siatkówki i kończącą w przestrzeniach okołonaczyniowych w pobliżu ciała pinealocytów.  Nie ma wątpliwości, że zdrowy sen jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Prawdopodobnie podczas czuwania w systemie nerwowym gromadzą się substancje powodujące zasypianie – pozbywamy się ich właśnie podczas snu. Wtedy też wydzielany jest w organizmie hormon wzrostu, który powoduje nie tylko rośnięcie (u dzieci i młodzieży), lecz także odnowę tkanek. Nocą odpoczywają również nasze oczy – ciemność jest im potrzebna do przemiany witaminy A w niezbędny do widzenia retinol. Podczas snu uspokaja się rytm serca, normuje ciśnienie, oddech staje się równomierny i głębszy. Ponieważ tlen lepiej dociera do tkanek, cera po dobrze przespanej nocy jest promienna, różowa. Stężenie melatoniny zwiększają: metoksypsoralen, cymetydyna, estrogeny (środki antykoncepcyjne i hormonalna terapia zastępcza), fluwoksamina. Należy unikać łączenia melatoniny i fluwoksaminy. Dostępność biologiczną melatoniny zwiększają: citalopram, omeprazol, lanzoprazol; chinoliny mogą prowadzić do zwiększenia ekspozycji na melatoninę. Melatonina, hormon będący pochodną serotoniny, wydzielany przez szyszynkę i siatkówkę kręgowców, wykryty w 1958 przez A. B. Aarona, jego funkcje u ssaków wyjaśniono w latach 70. i 80. Reguluje rytm snu i czuwania oraz zmiany hormonalne w cyklu rozrodczym (m.in. zapobiega przedwczesnemu dojrzewaniu, wpływa na długość sezonu rozrodczego). Odpowiada za zmianę pigmentacji skóry, powoduje skupienie barwnika melaniny w melanoforach – skóra blednie. Szyszynka – maleńki gruczoł wydzielania wewnętrznego z centralnej części mózgu – produkuje melatoninę popularnie nazywaną hormonem snu. Raz wydziela jej więcej, raz mniej. Zależy to od oświetlenia oraz od naszego wieku. Im więcej jest światła (naturalnego bądź sztucznego), tym mniej melatoniny w organizmie. Im jesteśmy starsi – również. Gdy szyszynka produkuje za mało melatoniny, mamy kłopoty z zasypianiem i śpimy zbyt krótko. Na następstwa nie trzeba długo czekać – jesteśmy zmęczeni, trudno nam się skoncentrować, wykonywać precyzyjne zajęcia, stajemy się drażliwi i podatni na różne choroby. Szyszynka może wytwarzać za mało tego hormonu z różnych powodów, głównie jednak dlatego, że zakłócamy nasz tzw. rytm dobowy: zamieniamy dzień z nocą, pracujemy na zmiany, zarywamy noce, a potem zasłaniamy okna, żeby się wyspać, podróżujemy do odległych krajów i zmieniamy strefy czasowe. W takich sytuacjach (oraz w starszym wieku, gdy produkcja hormonu się obniża) można wesprzeć organizm, zażywając tabletki z melatoniną. Oszukają one organizm, wmawiając mu, że się zmierzcha, stajemy się senni i pora iść spać. Melatoninę zażywa się raz dziennie – pół godziny, godzinę przed położeniem się do łóżka i w dawce odpowiedniej do wieku. Przed trzydziestką raczej nie ma to sensu. Później dawkę można zwiększać od 0,5 (po 40. roku życia) do 5,5 mg (po 75. roku życia). Zażywanie melatoniny zawsze trzeba skonsultować z lekarzem. Niewłaściwe jej przyjmowanie może bowiem jeszcze bardziej zaburzyć równowagę między snem i czuwaniem oraz wywołać nadmierną senność. Ponadto jest sporo przeciwwskazań do korzystania z syntetycznej melatoniny.

Jak dbać o włosy?

Włosy to ozdoba naszej głowy i całego ciała. Jeśli twoje włosy są łamliwe i brak im elastyczności, sięgnij po kosmetyki o działaniu regenerującym. Stosuj nie tylko intensywnie działające maski które należy nakładać nie częściej niż 1–2 razy w tygodniu, ale także szampon i odżywkę. Najlepsze efekty przynosi stosowanie kosmetyków z jednej linii, gdyż ich działanie się uzupełnia.

 

Oczywiście włosy bardzo zniszczone będą wdzięczne za zafundowanie im profesjonalnych zabiegów regenerujących. Fryzjerzy dysponują silniej działającymi preparatami, a także urządzeniami, które ułatwiają składnikom aktywnym wnikanie do wnętrza włosów. Uszkodzenia spowodowane szczotkowaniem i stylizacją włosy w nieco ponad tydzień? Zauważalnie gładsza, lśniąca i bardziej podatna na układanie fryzura, która nie puszy się i nie elektryzuje niemal od zaraz? U człowieka włosy mają jedynie ograniczone znaczenie termoregulacyjne. Zachowały się głównie na głowie, w okolicach pachowych, na rękach i nogach oraz w miejscach intymnych. Najmniejsze, słabo widoczne włosy (tzw. meszek) występują prawie na całej powierzchni skóry. Brwi, występujące tylko u człowieka, chronią oczy przed napływaniem potu i wody deszczowej. Częściową ochronę oka przed kurzem i drobnymi owadami zapewniają rzęsy. Włosy rosną w tempie 1-2 cm na miesiąc i żyją zazwyczaj od 2 do 6 lat, po czym zawsze wypadają. Wypadanie włosów nie jest więc powodem do zmartwień dopóki nie wypada ich więcej niż około 100 dziennie. Każdy włos przechodzi pełny cykl życia, który składa się z 3 faz: fazy anagenowej (faza wzrostu), fazy katagenowej (faza przejściowa) oraz fazy telogenowej (faza spoczynku). Na stan naszych włosów ogromny wpływ ma nie tylko odpowiednia pielęgnacja, ale przede wszystkim nasz styl życia i odżywiania się. Zacznijmy od jadłospisu. Ponieważ nigdy nie wiadomo dokładnie, jakiego składnika brakuje naszym włosom, dieta powinna być urozmaicona. Menu odpowiednie dla naszych włosów to takie, które obfituje w wapń, cynk, siarkę, magnez, żelazo, witaminy z grupy B, witaminę H, a także nienasycone kwasy tłuszczowe. Składniki te są odpowiedzialne za produkcję keratyny we włosach. Ich brak powoduje osłabienie struktury włosa i prowadzi do przesuszenia, a nawet przerzedzenia włosów. Podobne zjawisko może wywołać zły dobór preparatów pielęgnacyjnych i nieodpowiednie zabiegi np. niedokładne zmywanie szamponu, zbyt częste farbowanie, suszenie bardzo gorącym powietrzem. Niektóre momenty życia w sposób szczególny sprzyjają pogorszeniu kondycji włosów. Dzieje się tak m.in. po okresie ciąży, w wyniku stresu, złego odżywiania, bądź restrykcyjnych diet, a nawet nadmiernego korzystania ze słońca. Na gęstość i grubość włosów mają wpływ również pory roku: jesienią i wiosną należy o nie dbać w sposób szczególny. Niestety, jeśli chce się mieć piękne włosy to trzeba czasem zainwestować w lepsze kosmetyki. Czasem nie warto jest kupować szamponów, czy odżywek w drogeriach, bo to może nieco pogorszyć wygląd naszych włosów. Istniej mit, że dobrze jest zmieniać szampony co jakiś czas bo podobno jak się używa bez przerwy tego samego, to włosy się przyzwyczajają i nie ma takiego efektu. To nie jest prawda. Podstawowym składnikiem włosa jest keratyna; w pigmencie włosa znajduje się barwnik zwany melaniną, który nadaje kolor włosom, tłuszcze oraz związki mineralne. Keratyna wytwarzana jest w naskórku i zbudowana m.in. ze związków siarki i azotu. Chroni naskórek przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi. Melanina nadaje kolor włosom i skórze. Rozróżniamy dwa rodzaje barwnika: ziarnisty i rozproszony. Ziarnisty nadaje włosom ciemny odcień, a rozproszony jasny. Im więcej we włosach barwnika rozproszonego tym włosy są jaśniejsze. Melanina nie rozpuszcza się w wodzie, natomiast rozpuszcza się w stężonych kwasach i zasadach. Włosy zmieniają się wraz z wiekiem człowieka. Małe dzieci mają zazwyczaj jasne, delikatne i cienkie włosy. Później włosy zaczynają być coraz silniejsze i ciemniejsze. Włosy wzmacniają się w okresie dojrzewania. Po okresie dojrzewania włosy zazwyczaj stają się coraz słabsze, szczególnie u mężczyzn. Często zdarza się, że zaczynają nadmiernie wypadać co w końcu może prowadzić do całkowitej ich utraty. Łysienie zazwyczaj ma podłoże genetyczne, chociaż wyróżnia się również inne jego przyczyny. Możemy uchronić się także przed łupieżem i dlatego najmniejszy niepożądany stan chorobowy na naszej głowie, dotąd niespotykany, powinien nas niepokoić. Wczesna interwencja nierzadko kończy się powodzeniem i problem już nas nie dotyczy. Tak częsta przypadłość jak łupież, spędza nam niejednokrotnie sen z powiek, nie da się w żaden sposób oswoić z tym problemem, gdyż niemożliwe nazwać go atrakcyjnym. Aby ocenić jego rodzaj i znaleźć jego przyczynę, należy udać się o poradę do lekarza dermatologa, podobnie w przypadku intensywnego łysienia. Mieszki (cebulki) włosowe to maleńkie zagłębienia w skórze, z których wyrastają włosy. U ich podstawy znajdują się naczynia krwionośne. Odżywiają one korzeń włosa i w ten sposób umożliwiają jego wzrost. Jeśli masz problemy z włosami warto sięgnąć także po:  pietruszkę, świńską wątrobę, fasolę i zielony groszek,  śliwki, drożdże, groch i owoce czarnego bzu, w których jest dużo witamin z grupy B, soję, czarną porzeczkę i fasolę, bo znajdziesz w nich biotynę czyli witaminę H,  kiełki zbóż, żółty ser, ziarna słonecznika i dynię, które zapewnią Twoim włosom odpowiednią ilość cynku, kaszę gryczaną, kakao i mak, bo są bogate w magnez, chrzan, rzodkiewkę, kapustę, por lub czosnek, które dostarczą niezbędnej dawki siarki, płatki owsiane i razowe pieczywo gwarantujące konieczną porcję krzemu, • mleko, buraki, orzechy i sezam uzupełnią niedobory wapnia Możesz także stosować suplementy diety oraz uzupełniać leczniczo biotynę np. z pomocą leku Biotebal.